Η σημασία του έχει εντυπωσιακά αναβαθμισθεί τα τελευταία χρόνια, σε μικρο- και μακρο-επίπεδο ανάλυσης καθώς και πολιτικού σχεδιασμού και πολιτικής πρακτικής. Η αναβάθμιση φαίνεται ότι έρχεται ως συνέπεια της ανάγκης για νέες μορφές οργάνωσης της εργασίας (στις συνεχώς μεταβαλλόμενες συνθήκες που καθορίζει η επιστημονική και τεχνολογική εξέλιξη) αλλά και νέα σχήματα κοινωνικής ανάπτυξης σε περιφερειακό, εθνικό αλλά και διεθνές επίπεδο. Οι λεγόμενοι Ανθρώπινοι Πόροι, στο επίπεδο των οργανισμών και επιχειρήσεων ή το Ανθρώπινο Κεφάλαιο, στο επίπεδο των κοινωνικών συνόλων, θεωρούνται πλέον βασικός μοχλός ανάπτυξης και ενώ, μέχρι σήμερα, προσδιορίζονταν επαγωγικά, όλο και περισσότερο πλέον αποτιμώνται σε Γνώση (παραγωγή νέας και διάχυση διαθέσιμης) και Δεξιότητες (Εκπαίδευση & Κατάρτιση).

Η ποιότητα του Ανθρώπινου Δυναμικού κρίνεται, χωρίς πια αμφιβολία, πρώτης προτεραιότητας μεταβλητή για μιαν «ανταγωνιστική οικονομία» και για ισόρροπη κοινωνική ανάπτυξη (ανάπτυξη με κοινωνική συνοχή). Η αναγνώριση αυτή δε, αντανακλάται, ακόμη και σε επιχειρησιακό επίπεδο, με την αναζήτηση - ή και την (περιορισμένη προς το παρόν) υιοθέτηση - μεθόδων αποτίμησης της επενδυτικής αξίας των δαπανών για την εκπαίδευση και κατάρτιση στους διάφορους παραγωγικούς μηχανισμούς.

Παρ’ όλα αυτά και τα περί του αντιθέτου λεγόμενα όσον αφορά στις προθέσεις και τις προτεραιότητες καθώς και τα μέσα άσκησης πολιτικής για το Ανθρώπινο Δυναμικό, οι εθνικές στρατηγικές στην Ευρώπη - ακόμη και οι πολιτικές σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης - αντανακλούν, εν πολλοίς, την παραδοσιακή-δοκιμασμένη προσέγγιση των τυπικών μορφών Πολιτικών Απασχόλησης, «αμυντικού» κυρίως χαρακτήρα (πχ. επιχορήγηση του κόστους νέων θέσεων εργασίας, ανεξάρτητα της δυναμικότητας και των προοπτικών των σχετικών τομέων οικονομικής δραστηριότητας ή επιχορήγηση/κάλυψη κόστους κατάρτισης, με ελλιπή προσανατολισμό για τις πραγματικές ανάγκες σε σύγχρονες και αναδυόμενες δεξιότητες). Αντί, να διαμορφώνουν νέους όρους για σύγχρονες «οπτικές» και πρακτικές, με προοπτική για την Κοινωνία της Γνώσης του 21ου αιώνα. Τέτοιες που θα λαμβάνουν υπόψη τους τις ανάγκες της συνεχώς μεταβαλλόμενης πραγματικότητας, με τις αλλαγές στο περιεχόμενο της εργασίας και των απαιτούμενων γνώσεων και δεξιοτήτων, πολιτικές που θα απαντούν με τις αντίστοιχες - αποτελεσματικές - προσαρμογές του θεσμικού πλαισίου της απασχόλησης (ρύθμιση της αγοράς εργασίας) και, ταυτόχρονα, του συστήματος εκπαίδευσης και κατάρτισης.